بطور کلی سه نوع ماده اصلی تشکیلدهنده پوششهای ضد خوردگی عبارتاند از:
پوششهای فلزی،
پوششهای معدنی
پوششهای آلی.
در جدول زیر مواد کاربردی مورد استفاده در انواع مختلف پوششهای ضد خوردگی و مزایا و معایب آنها ارائه شده است.
پوششهای فلزی میتوانند با مکانیسم سدسازی و یا اثر فداشوندگی گالوانیکی از فلز مورد نظر محافظت کنند. اگر پوشش فلزی فعالیت الکتروشیمیایی کمتری از فلز زیرلایه داشته باشد، نمیتواند اثر حفاظتی ایفا کند و خوردگی حفرهای رخ خواهد داد. برای حفاظت از فلز آهن به عنوان زیرلایه، فلزاتی همچون روی مناسب هستند؛ ولی نیکل که پتانسیل الکتروشیمیایی کاهشی بیشتری دارد، نمیتواند مطابق با اثر فداشوندگی از آهن حفاظت کند. از روشهای اعمال پوششهای فلزی روی زیرلایهها میتوان به روش آبکاری الکتریکی، پاشش حرارتی، رسوب بخار شیمیایی و غوطهوری داغ اشاره کرد.
پوششهای معدنی عمدتاً از طریق مکانیسمهای سدسازی از فلز محافظت میکنند و این امکان وجود دارد که سطح فلز به فیلم غیرفعال اکسیدی یا هیدروکسیدی تبدیل شود و بدین صورت از سطح فلز محافظت کند. در نهایت، هر یک از این پوششها مزایا و معایب خاص خود را دارند و برای انتخاب مناسبترین نوع پوشش باید به نیازهای ویژه هر کاربرد و شرایط محیطی توجه کرد.
پوششهای آلی در اثر سد سازی و اثر بازدارندگی نقش بسیار مهمی دارند، زیرا علاوه بر اینکه به عنوان یک لایه محافظتی عمل میکنند، قابلیت ایجاد اثر بازدارندگی نیز دارند. با این حال، به دلیل ویژگیهای تخلخل و نفوذپذیری طبیعی آنها به آب و اکسیژن، توانایی آنها در ایجاد اثر سدسازی ممکن است محدود باشد. برای رفع این محدودیتها، امکان استفاده از پرکنندههای مختلف برای بهبود عملکرد پوششها و افزایش اثربخشی آنها وجود دارد. انتخاب مناسب انواع پرکنندهها از لحاظ شکل، اندازه، درصد وزنی، ساختار شیمیایی و حالت پراکندگی آنها، از اهمیت بالایی برخوردار است.
انواع پوششهای ضد خوردگی
شکل زیر نشاندهنده تأثیر پرکنندههای مبتنی بر کربن با اندازهها و شکلهای مختلف بر مسیر نفوذ عوامل خورنده میباشد. این تصویر نشان میدهد که انتخاب صحیح پرکنندههای مبتنی بر کربن میتواند بهبود قابل توجهی در عملکرد و کارایی پوششهای آلی برای محافظت و سدسازی ایجاد کند.
تأثیر پرکنندههای مبتنی بر کربن را با اندازهها و شکلهای مختلف بر مسیر نفوذ عوامل خورنده
ارسال یک دیدگاه